महाविद्यालयातील पहीले दिवस

 *महाविद्यालयातील पहिले दिवस* 

मला माझ्या महाविद्यालयातील पहिला दिवस स्पष्ट आठवतोय. स.प.महाविद्यलयाचे भव्य पोर्च, दगडी इमारत आणि आमचा ११ वी चा वर्ग विसरणे शक्यच नाही. पण आज मात्र मी लिहीणार आहे चाळीशीनंतर आम्ही दोघी मैत्रीणींनी ( मी व माझी मैत्रीण  मंजुषा) M.A.मानसशास्त्र  करत असताना आलेल्या अनेक पहिल्या वहिल्या अनुभवांबद्दल. हे सगळे अनुभव आमच्या वयामुळे रोमांचकारी, अद्भुत आणि अविस्मरणीय ठरले. ती दोन वर्ष आमच्या आयुष्यातील ' मैलाचा दगड ' आहेत यात काहीच शंका नाही.

एका सामाजिक संस्थेत काम करत असताना 'मानसशास्त्र ' या विषयात आम्हा दोघींना खूप रुची निर्माण झाली आणि आम्ही M.A. करण्याचा धाडसी निर्णय घेतला. यासाठी पुढे कायकाय करावे लागणार आहे याची थोडीशी सुध्दा कल्पना आम्हाला त्या वेळी नव्हती😔. प्रथम यशवंतराव चव्हाण विद्यापिठातून बहिंंःस्थ B.A . ची पदवी मिळवली पण M.A मानसशास्त्रसाठी मात्र नियमित महाविद्यालयात जावे लागणार होते. मग उत्साहाने माॕडर्न महाविद्यालयात प्रवेश अर्ज भरला आणि चक्क दोघींनाही प्रवेश मिळाला , वयाचा विचार न करता आणि मग सुरु झाला आमचा धाडसी प्रवास.

महाविद्यालयात जायचे म्हणून भरपूर खरेदी झाली, कपडे, वह्या, पेन, बॕग. खूप उत्साह अंगात भरला होता. अखेर पहिला दिवस उजाडला. छान तयार होउन प्रवेशद्वारातून आम्ही आत शिरलो आणि जाणवलं इथे विद्यार्थी म्हणून आपण दोघीच इतक्या मोठ्या आहोत, वयाने आणि शरीरानेही😄. वर्गात शिरायची लाज वाटायला लागली पण एकमेकींचे हात घटृ धरुन 👭धडधडत्या हृदयाने वर्गात शिरलो. बाकांवर सगळी तरुण मुले/मुली हसत खिदळत, गप्पा मारत बसली होती. आम्ही आत शिरल्या शिरल्या Good morning madam असं सर्वांनी मिळून अभिवादन केलं. कसनुशा चेहर्याने आम्ही शिक्षिका नाही तर विद्यार्थी आहोत असं सांगितल्यावर आता त्यांचे चेहरे पाहण्यासारखे झाले होते. या चेहर्यांची पुढे आम्हाला सवय होउन गेली. आता पुढचं दिव्य पार पाडायचं होतं बाकावर बसण्याचं. गेल्या अनेक वर्षांचं खाणंपिणं आमच्या चांगलंच 'अंगी ' लागलं होतं. हे शरीर या बाकात कसं बसवायचं 😜तेही या मुलांसमोर हा यक्षप्रश्न आमच्यासमोर होता. आम्ही निमुटपणे शेवटच्या बाकाकडे निघालो. पाय जड झाले होते😊,सगळेजण आमच्याकडे पाहताहेत हे जाणवत होतं, कशाला शिकण्याचं ठरवलं यासाठी स्वतःला लाखो दुषणं देउन झाली पण आता सुखाचा जीव दुःखात टाकलाय ना मग भोगा आपल्या कर्मची फळं असं मनाशी बोलून त्यातल्या त्यात मोठा बाक पाहीला व त्यासमोर आलो. परमेश्वराचा कधी नव्हे ते मनापासून धावा केला आणि मी आत शिरले. काय आश्चर्य कशीबशी का होईना मी आत शिरु शकले😉 आणि पुढची फजिती वाचली😄.

आम्हाला सगळेजण शिक्षिका समजायचे याचा कधीकधी फायदाही व्हायचा. आम्ही Activa ने महाविद्यालयात जायचो . सर्व विद्यार्थ्यांना पार्कींगसाठी रस्त्यावर उन्हात  गाड्या लावायला लागायच्या पण वाॕचमन आम्हाला शिक्षीका समजायचा त्यामुळे शिक्षकांसाठी असलेल्या आच्छादित पार्कींगमधे आम्हाला गाडी लावता यायची.

विनोदाचा भाग सोडला तर या दोन वर्षात मानसशास्त्राबरोबरच  या मुलांची मानसिकता, त्यांचे प्रश्न , त्यांची विचार करायची पध्दत, दृष्टीकोन  जवळून पहायला मिळाले. याशिवाय इतक्या वर्षांनंतर शिकताना पहिली Ppt, पहिली viva, पहिलं project सादरीकरण, हात मोडेपर्यंत लेखन, मोठमोठ्या पुस्तकांचं वाचन, Roll Plays असे अनेक ' पहिले ' अनुभव या काळात घेतले ज्याने आमचे आयुष्य समृध्द होउन गेले. या दोन वर्षांनी आम्हाला आमची ओळख मिळवून दिली, पुढचा मार्ग आखायला मदत केली, अविस्मरणीय असा आनंद दिला. हा पहिलावहिला आनंद आमच्यासाठी कायमच खास राहील यात काही शंकाच नाही.

@ सौ.अंजली जोगळेकर.